ထံုးစံအတိုင္းေတြနဲ႔ ပစၥဳပၸန္

ထံုးစံအတိုင္းေတြနဲ႔ ပစၥဳပၸန္

“ ဟင့္အင္း ကၽြန္မ လက္မခံႏုိင္ပါဘူး ”
“ ဘာကြ . . မင္းအတြက္ တန္ရာတန္ေၾကးငါေပးထားျပီးျပီပဲ မင္းက ဘာေသာက္ၾကီးက်ယ္တာလဲ ”
“ အဟက္ ဟုတ္ကဲ့ လူၾကီးမင္းရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို ကၽြန္မ လက္မခံႏုိင္ပါဘူးလို႔ေျပာျပီးျပီေလ ဒီထက္ ရွင္းေအာင္ေျပာရဦးမလား ကၽြန္မ ရွင္နဲ႔အလုပ္ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး ေရာ့ ဒီမွာ ရွင့္ပိုက္ဆံ ”

သူ႔ေရွ႕မွ မ်က္ႏွာအဆီအတ၀င္း၀င္းႏွင့္လူၾကီးကို သူေပးထားေသာ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ပစ္ေပါက္လိုက္ျပီး ရွင္ေႏွာင္း ျပန္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္ ။ လူေတြလူေတြ သူတို႔အလိုေလာဘ တစ္ခုတည္းပဲၾကည့္ေနၾကတယ္ ။ သူ႔မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ Rule ေတြရွိသည္ ။ Prostitute တစ္ေယာက္ ကေငြေပးတိုင္း ေဖ်ာ္ေျဖရမည္ဟု ဘယ္သူကမ်ား သတ္မွတ္ထားပါသလဲ ။ ဘယ္သူမွ မသတ္မွတ္ထားပါဘူး ။ ေငြရတိုင္း ဒီအလုပ္လုက္ခံမယ္လို႔ေရာ ရွင္တို႔ကို ဘယ္သူေျပာလဲ ။ ကၽြန္ေတာ္သတ္မွတ္ထားတဲ့ အကာအကြယ္သံုးရ မယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥကို လက္မခံသေရြ႕႕ ကၽြန္မ အသားကိုေတာင္ထိလို႔မရဘူးမွတ္ ။ ဟူး အင္းေလ ဒီတစ္ေယာက္အဆင္မေျပလည္း ေနာက္တစ္ေယာက္ေပါ့ ။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ပလက္ေဖာင္း တေလွ်ာက္ ရွင္ေႏွာင္းေရွာက္လာမိသည္ ။ အသက္ ၃၀ အရြယ္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ေတာင့္ေတာင့္ႏွင့္ သူ႔ပံုစံကို ဒီေလာကထဲကလူေတြကေတာ့ သတိထားမိမွာေသခ်ာသည္ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ မာနကို အထိမခံ ဆတ္ဆတ္ထိမခံ ၾကီးက်ယ္လြန္းေသာ ရွင္ေႏွာင္းကို ေယာက္်ားေတြ တန္းတန္းစြဲျဖစ္ၾကသည္မွာ သိပ္ေတာ့ မဆန္းလွေပ ။

“ ရြတ္ ရြတ္ . . ”
အေနာက္မွ လွမ္းေခၚလိုက္ေသာ အသံကို သူ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိက္သည္ ။ အင္း . . . အလုပ္တစ္ ခုေတာ့ ရျပီထင္ပါရဲ႕ ။ ငနဲသားက ေနာက္က လိုက္လာသည္ ။

“ ညီမေလး . . ညီမေလး ”
သူ အလွဆံုးျပံဳးရင္းေနာက္ျပန္လွည့္လို႔ေျဖလိုက္သည္ ။ “ ဟုတ္ကဲ့ အကို ဘာမ်ားလဲဟင္ ”
“ ရွင္ေနာင္းဆိုတာ ညီမလားဟင္ ”
“ ေအာ္ ဟုတ္ပါတယ္အကို ”
“ အကို႔ကို ရဲေနာင္တို႔ကေျပာလို႔ပါ ညီမအေၾကာင္း ညီမ နဲ႔အလုပ္ကိစၥေလးညွိခ်င္လို႔ ခဏေလာက္ လိုက္ခဲ့ပါလား ”
“ ေအာ္ . . ရပါတယ္အကို ကိုရဲေနာင္တို႔အသိဆို ျဖစ္ပါတယ္ ”

ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ ခပ္ေပါေပါ အေအးဆိုင္တစ္ခုထဲ ေစ်းစကားေျပာၾကသည္ ။ လြန္စြာနာမည္ၾကီးလွေသာ သူေဌးၾကီးတစ္ဦးကို ျပဳစုရမည္တဲ့ ။ အင္းေလ သူေဌးၾကီးဆိုေတာ့လည္း ပိုက္ဆံေလး ဘာေလး ျမိဳးျမိဳးမ်က္ မ်က္ရတာေပါ့ေလ ။ အျပန္ တက္က္စီေလးဘာေလး ငွားခြင့္ေတာင္ရ ခ်င္ရႏုိင္ေသးတယ္ ။ဟတ္ဟတ္ . . .ရွင္ေႏွာင္းအတြက္ ကံၾကမၼာက ဒီေန႔ မ်က္ႏွာသာေပးျပန္ျပီထင္ရဲ႕ ။

လူကံုထန္ေတြခ်ည္းေနတဲ့ရပ္ကြက္က တေစၦဆန္စြာ ေျခာက္ေသြ႔ ေအးစက္လြန္းလွသည္ ။ သူတို႔ေတြ ဘာလို႔မ်ားဒီေလာက္ခ်မ္းသာေနၾကပါလိမ့္ ။ အင္း ေလ ငါ ေရွးဘ၀ကကုသိုလ္ကံတရားနည္းခဲ့မိလို႔ထင္ပါရဲ႕ ။ သူေဌးၾကီးအိမ္ သို႔သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္ ထံုးစံအတိုင္း ဓါတ္ျပားေဟာင္းၾကီးကိုပဲ ရွင္ေႏွာင္းျပန္ေတြးေန မိလိုက္သည္ ။ ရွင္းေႏွာင္းတို႔က ေမာင္ႏွမ ၃ ေယာက္ျဖစ္သည္ ။ အေဖက အိပ္ရာထဲေလျဖတ္ထားတုန္း အေမက ပန္းနာရင္ၾကပ္နဲ႔ မလုပ္ႏုိင္မကိုင္ႏုိင္ က်န္တဲ့ ေမာင္ေလး နဲ႔ညီမေလးက ေက်ာင္းေနအရြယ္ေတြ ။ ရွင္ေႏွာင္းသည္သာ ဒီအိမ္ကေလးရဲ႕ အားကိုးရာျဖစ္ေနေတာ့ ။ သူမ်ားေတြေျပာသလိုပဲရွင္ေႏွာင္းလည္း ဘ၀ကိုရိုးရိုးသားသားနဲ႔ၾကိဳးၾကိဳးစားစားျဖတ္သန္းခ်င္ပါသည္ ။ စက္ရံုမွာ ၀င္လုပ္သည္ ။ အထည္ခ်ဳပ္ စက္ရံုက ဟိုျဖတ္ ဒီျဖတ္နဲ႔တစ္လကို ၆ ေသာင္းေလာက္ေတာင္ မတင္ခ်င္ ။ ဒီလိုနဲ႔ညေနဖက္ အိမ္မွာ အထည္ေတြ ယူခ်ဳပ္သည္ ။ ဆင္းရဲႏံုခ်ာလြန္းေသာ အိမ္ကေလးကို လူေတြက ၀ိုင္းအထင္ေသးၾကသည္ ။ ရွင္ေႏွာင္းဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစေသာကိစၥရပ္ၾကီးက ရွင္ေႏွာင္းအသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္မွာေပၚလာသည္ ။

“ ရွင္ေႏွာင္း မင္းအေဖ ဦးထြန္းခင္ ယူထားတဲ့ ပိုက္ဆံက အတိုးေရာအရင္းေရာဆိုအခု သိန္း ၂၀ ေက်ာ္ေနျပီ အးဲဒါမင္းဘယ္လိုဆပ္မလဲ ”

နားထဲမွၾကားလိုက္ရေသာ စကားသံေတြကို သိပ္မယံုခ်င္ ။ အေဖ . . လုပ္ငန္းေတြအဆင္မေျပ တျဖည္းျဖည္း ဆင္း ရဲလာလိုုက္တာ အခု အေၾကြး ေတာင္ သိန္း ၂၀ တင္ေနတယ္တဲ့ ။ သူ ဘယ္လိုရွာ ရမလဲ . . ။ ရွင္ေႏွာင္းမ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ တြဲခိုလို႔လာခဲ့တယ္ ။

“ ကၽြန္မ .. .မရရေအာင္ ျပန္ဆပ္ပါ့မယ္ ဦးရယ္ . . .”
“ ေအးေလျပီးတာပဲ မဟုတ္ရင္ေတာ့ မင္းတို႔တစ္အိမ္လံုးငါ့အေၾကာင္းသိေစရမယ့္ ဒီလပိုင္းအတြင္း ကို ေၾကေအာင္ ဆပ္ပါ ”

နားထဲကို မိုးၾကိဳးေတြမ်ားပစ္ေနသလား ။ ရွင္ေႏွာင္းငိုယံုမွ လြဲ၍ ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္မွာလဲ ။ ဘ၀ဆိုတာ အဲဒီလို ကေမာက္ကမနဲ႔ေနသားမက် တဲ့အရာေတြနဲ႔ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အခြံၾကီးသက္သက္မဟုတ္လား ။ အခြံပဲေလ ရွင္ေႏွာင္းအတြက္ေတာ့ဘာမွမရွိတဲ့အခြံၾကီးပါပဲ ။ ဒီလိုနဲ႔ စဥ္းစားရင္းစဥ္းစားရင္း ရွင္ေႏွာင္း မေတြး တတ္ေအာင္ျဖစ္လာမိသည္ ။ ထိုရက္ပိုင္းအတြင္း ရွင္ေႏွာင္းသူငယ္ခ်င္း သူဇာ ေရာက္ခ် လာသည္ ။ သူဇာက ပိုက္ဆံေတာ့အေတာ္အသင့္ရွိသည္ ။

“ ရွင္ေႏွာင္း . .ငါ သတင္းေတြၾကားပါတယ္ဟာ နင္စိတ္ေတာ့သိပ္ညစ္မေနပါနဲ႔ ငါ အခု လမ္းေၾကာင္း တစ္ခုေတြ႔ထာလို႔ နင္ ဦးေဂ်ာ္နီကိုသိတယ္မဟုတ္လား ငါတို႔ လမ္းထိပ္က လူၾကီးေလ အဲဒီလူၾကီးက ရပ္ကြက္ထဲက ယိုးဒယားအလုပ္သြားလုပ္ခ်င္တဲ့သူေတြကို ပို႔ေပးတယ္တဲ့ ေနစရိတ္စားစရိတ္ဖယ္ျပီးရင္ အိမ္ကို ၅ သိန္းေလာက္ပို႔ႏုိင္တယ္တဲ့ ငါတို႔သြားရေအာင္ နင္သြားမယ္ ဆိုရင္ငါနင့္အတြက္ အကုန္စီစဥ္ေပး မယ္ေလ ”
 “ ဟင္ . . နင္. . နင္ေျပာတာ တကယ္လား ဟဲ့ ”
“ ေအးေပါ့ဟ ”
“ ဒါနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွာတုန္းဟ ”
“ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုမွာ ဟက္လ္ပါ ေပါ့ဟာ ”
“ ေအးဟာ အဲဒါဆို ငါလုပ္ခ်င္တယ္ ငါ့ကိုကူညီပါဦးဟာမဟုတ္ရင္ငါဒီႏြံ႕ထဲကထြက္လို႔ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ”

ဒီလိုနဲ႔ . . ဒီလိုနဲ႔ေပါ့ ရွင္ေႏွာင္းတစ္ေယာက္ ယိုးဒယားကို သူဇာနဲ႔အတူေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္ ။ ဦးေဂ်ာ္နီရဲ႕ အထည္ခ်ဳပ္ စက္ရံုအမည္ခံ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ သူဟာ တကယ့္ကို အေပ်ာ္မယ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္သြားခဲံရတယ္ ။ ထြက္ေျပးဖို႔အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားေပမယ့္သူ႔ဘ၀က အခြင့္မသာခဲ့ရပါဘူး ။ ျငင္းဆန္မႈေတြ တိုင္းမွာ ခြန္အားကမမွ် . . . မ်က္ရည္တို႔သာအဖတ္တင္ခဲ့သည္ ။ သူမ်ားစကား ကိုနားေယာင္ျပီး လိုက္လာခဲ့တဲ့ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုက ရွင္ေႏွာင္းကို ဒီဘ၀ကိုတြန္းပို႔ေပးခဲ့သည္ ။ ဒီလိုနဲ႔ မထူးဇာတ္ ကိုခင္းရင္း ရွင္ေႏွာင္းေငြအေတာ္တန္စုမိေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္ ။ အေဖ . . . ဆံုးသြားျပီ . . . ။ ဘာလို႔မ်ား ဒါဏ္ရာေတြခ်ည္းအထပ္ထပ္ေပးေနရသလဲ ရွင္ေႏွာင္းနားမလည္ႏုိင္ေတာ့ ။ သူ႔ဘ၀က အတိတ္က ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္အကုသိုလ္ေတြနဲ႔သာ ဆိုင္တယ္လို႔ ျဖည္ေတြးေတြး မိေပမယ့္ တခါတေလေတာ့ ေလာကၾကီးကို ရွင္ေႏွာင္းမေက်နပ္ခ်င္ပါဘူး ။ အေမ့ ေဆးဖိုး နဲ႔ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြ ရဲ႕ပညာသင္စရိတ္အတြက္ ရပ္ကြက္ထဲ တူတူတန္တန္ေနႏိုင္ဖို႔ ရွင္ေႏွာင္းရဲ႔မထူးဇာတ္ကို ရွင္ေႏွာင္းဆက္ ကခဲ့ရတယ္ ။

ဘယ္သူေျပာလဲဟင္ . .ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ လုပ္ကိုင္စားရင္ အေဖ ေထာင္က်သြားမွာေပါ့ အျဖစ္မခံႏုိင္ပါဘူး ရွင္ေႏွာင္း ဘ၀ပ်က္ရတာ ဘာအေရးလဲ မဟုတ္ဘူးလား ။ ဒါဆို ျမန္မာျပည္ေရာက္ေနျပီပဲ ရိုးရိုးသားသား လုပ္ကိုင္စားေပါ့ ။ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ျပန္ထုတ္ရတဲ့ေမးခြန္းေတြက တခါတခါခက္လွပါတယ္ ။ အင္း လုပ္မွာေပါ့ ရွင္ေႏွာင္း ပိုက္ဆံအေတာ္စုမိတာနဲ႔ တစ္ျခားျမိဳ႕ကိုေျပာင္းမယ္ ။ ကုန္စံုဆိုင္ေလးဖြင့္မယ္ ။ ေမာင္ေလးနဲ႔ညီမေလးကို ပညာတတ္ၾကီးေတြျဖစ္ေအာင္သင္ရမယ္ ။ ဟုတ္တယ္ မိရွင္ေႏွာင္း ညည္းမ်က္ရည္ေတြသုတ္လိုက္စမ္း ။ ကိုယ့္ဘ၀ပ်က္ရတာ ဘာအေရးလဲေအ . . ကိုယ့္မိသားစုမွာ ကိုယ္မွမကယ္ တင္ဘယ္သူကယ္မလဲ ညည္းအေမ ေဆးဖိုးလည္းညည္းသိသားနဲ႔ ။

“ ေရာက္ျပီခင္ဗ် ဒီအိမ္ပါ ”
ခန္းနားလွတဲ့ ဘန္ဂလိုပံ့ုစံအိမ္ေလးက တကယ့္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလးပါ ။ ရွင္ေႏွာင္းကို အခန္းထဲ အထိလိုက္ပို႔ေပးသည္ ။ 

အထဲမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဆႏၵအာသီသမ်ားသယ္ပိုးထားေသာ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ၾကီးတစ္ခု သူ႔ကိုေစာင့္ေန မည္ ။
ထံုးစံအတိုင္းသူ႔ကိုမိတ္ဆက္ျပီး ရီေ၀ေ၀ျပံံဳးျပမည္ ။
ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ရဲစည္းကမ္းခ်က္ အကာအကြယ္သံုးရမည္ဟု ရွင္ေႏွာင္းေျပာမည္ ။
လက္ခံလွ်င္ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ျဖစ္မည္ လက္မခံလွ်င္ သူ ျပန္ထြက္လာမည္ ။
ထံုးစံအတိုင္း ညေန ေသြးသြားစစ္မည္ ။
ထံုးစံအတိုင္း အေမ့အတြက ္ရင္ၾကပ္ရွုေဆး၀ယ္ျပီး ကေလးေတြအတြက္ စာအုပ္ စာတမ္းနဲ႔ လိုတာေလးေတြ ၀ယ္ရမည္ ။
ထံုးစံအတိုင္း မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ပစ္ရဦးမည္ ။

ဒါပါပဲ ေလ . . . .

ဘ၀ဆိုတာ တခါတေလေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္းေတြနဲ႔ခ်ည္းဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ပစၥဳပၸန္သက္သက္ မဟုတ္ပါ လား ။

ေမေမ့ကို ပိုခ်ိဳတာေပးမယ္

တစ္ခါတုန္းက ငါးႏွစ္အရြယ္ သားငယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ မိခင္ျဖစ္သူတို႔ဟာစကားေျပာေနၾကတယ္ ။ မိခင္ျဖစ္သူက သားျဖစ္သူကိုေျပာတယ္ ။

“ သား ေမေမတို႔ ေမေမတို႔ ဟိုးအေ၀းၾကီးကို သြားလည္ၾကတယ္ဆိုပါစို႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေနကအရမ္းပူျပီး ေရကလည္းအရမ္းငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေရဘူးကလည္းမပါဘူးဆိုိပါစို႔ .. ဒါေပမယ့္ သားရဲ႕လြယ္အိတ္ေလးထဲမွာ ပန္းသီး ႏွစ္လံုးပါခဲ့မယ္ဆိုရင္သားဘာလုပ္မလဲ ”

သားျဖစ္သူကတခန ၾကာေလာက္စဥ္းစားျပီၚျပန္ေျဖတယ္ ။ “ ပန္းသီး ႏွစ္လံုးစလံုးကို သားတစ္ကိုက္စီ ကိုက္ပစ္မယ္ ” တဲ့ ..။

သားျဖစ္သူရဲ႕အေျဖေၾကာင့္ မိခင္ျဖစ္သူက စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္ ။ မိခင္က သားျဖစ္သူူကို အျပစ္တင္ျပီး ပန္းသီး ႏွစ္လံုးကို တစ္ေယာက္တစ္လံုးစီ စားသင့္ေၾကာင္း ဆံုးမဖို႔ စဥ္းစားတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူ ရုတ္တရက္စိတ္ေျပာင္းသြားျပီး သားျဖစ္သူကို ရင္ခြင္ထဲမွီေစျပီး ဦးေခါင္းကိုပြတ္သပ္လို႔ စကားေျပာတယ္ ။ ဘာလို႔သားကေလး က ဒီလိုစကားေျပာရတာလဲ သူသိခ်င္ေနမိတယ္ ။

“ သား ..ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလို စဥ္းစားျပီးေျပာရတယ္ဆိုတာ ေမေမ့ကိုေျပာျပပါလား ”

သားျဖစ္သူက မိခင္ကို မ်က္လံုးေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ျပန္ေျဖရွာတယ္ ။ “ ဟို ... သားက ပန္းသီးႏွစ္လံုးလံုးကို တစ္ကိုက္စီကိုက္ၾကည့္ျပီး အခ်ိဳဆံုး အလံုးကို ေမေမ့ကို ေပးမလို႔ပါ ”

မိခင္ရဲ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ၀မ္းသာတဲ့မ်က္ရည္ေတြ စီးဆင္းလာခဲ့ရတယ္ ။

====================

ယံုၾကည္ျပီးခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့စိတ္နဲ႔ဆက္ဆံလိုက္ျခင္းဟာ ႏွစ္သိမ့္ဖြယ္အေျဖကိုရေစပါတယ္ ။ အကယ္၍ သာ တျခားမိဘေတြလို သားငယ္ကို ဆူပူျပီးဆံုးမလို႔ကေတာ့ သားငယ္ဆီကေန ဒီလိုရိုးသားတဲ့အေျဖကိုရမွာမဟုတ္ပါဘူး ။ တစ္ဖက္လူရဲ႕စကားကို ဆံုးေအာင္ေျပာခြင့္ေပးလိုက္တာဟာ အေကာင္းဆံုးယံုၾကည္ခႊင့္လႊတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ျပီး ရိုးသားမႈကို ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ေစပါတယ္ ။

စိတ္တိုတတ္တဲ့ေမ်ာက္

တစ္ခါတုန္းက ေတာအုပ္ေလးတစ္အုပ္တြင္ ေမ်ာက္ေလးတစ္ေကာင္ေနထုိင္သည္ ။ ထိုေမ်ာက္ေလးသည္ စိတ္လည္းအလြန္တိုတက္ကာ ဘယ္အရာကိုမွ ရွည္ရွည္မေတြးတတ္ပဲ ျပီးစလြယ္ေနထိုင္သည္ ။

တစ္ေန႔တြင္ ေမ်ာက္ကေလးသည္ ေတာအုပ္အစပ္အနီးသို႔မေယာင္မလည္ႏွင့္ေရာက္ရွိလာျပီးလယ္သမားတစ္ဦး၏ ျခံနားသို႔ခ်ဥ္းကပ္လာမိသည္ ။ ေမ်ာက္ကားဤသို႔စဥ္းစား၏ ။

“ အင္း လယ္သမားရဲ႕ အိမ္ေဘးက ေတာင္းထဲက ပဲေစ့ေတြဟာ ၾကီးမားျပီး စားခ်င္စဖြယ္ျဖစ္တယ္ ငါလယ္သမား ကိုင္းထဲသြားေနတုန္းသြားခိုးယူရင္ေတာ့ လယ္သမားမသိတန္ရာဘူး ” ဆိုျပီး လယ္သမားအိမ္နားကိုခ်ဥ္းကပ္သြားေတာ့တယ္ ။

ျပီးေတာ့ စဥ္းစားဥာဏ္မရွိတဲ့ေမ်ာက္ကေလးဟာ ပဲေစ့ေတြကို တစ္ခုခုနဲ႔ထည့္ယူဖို႔မစဥ္းစားပဲ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ဆုပ္ယူလာခဲ့တဲ့အတြက္ နည္းနည္းပဲယူလာႏုိင္ခဲ့တယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ျပန္လာတဲ့လမ္းတေလ်ာက္မွာ ေျပးရင္းလႊားရင္းနဲ႔လက္ၾကားထဲကပဲေစ့တစ္ေစ့ကထြက္က်သြားခဲ့တယ္ ။

ဒီေတာ့ ေမ်ာက္ဟာ အဲဒီထြက္က်သြားတဲ့ ပဲေစ့တစ္ေစ့ကိုလိုက္ေကာက္ဖို႔ၾကိဳးစားတဲ့အခါ လက္ထဲကပဲေစ့ အေစ့ ၂၀ ေလာက္ထြက္က်သြားျပန္တယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔က်သြားတဲ့ပဲေစ့ေတြလိုက္ေကာက္ဖို႔ၾကိဳးစားလိုက္လက္ထဲကဆုပ္ထားတဲ့ပဲေစ့ေတြထြက္က်လိုက္နဲ႔ ခ်ာခ်ာလည္ေနျပီးေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေမ်ာက္ဟာ စိတ္တိုျပီးလက္ထဲရွိသမွ် ပဲေစ့ေတြအကုန္ပစ္ခ်ျပီး လက္ဗလာနဲ႔ပဲ ေတာထဲျပန္၀င္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္ ။

==========================

ကိုယ့္မွာရွိတဲ့အခြင့္အေရးေတြကို အသံုးမခ်ပဲ ဆံုးရွံုးသြားတဲ့အရာတစ္ခုအတြက္ ႏွေမ်ာတသ လိုက္လံဆယ္ယူေနတုန္းလက္ရွိအခြင့္အေရးေတြပါ ထပ္မံဆံုးရွံုးရတတ္ပါတယ္ ။

လက္ထဲမွာရွိတဲ့အရာကိုပဲ တန္ဖိုးထားပါ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္သေလာက္ေတာ့ကိုယ္ရမွာပါပဲ

အကုန္လံုးကိုေတာ့သင္ဖမ္းဆုပ္ထားလို႔မရႏုိင္ပါဘူး အခ်ဳိ႕ေသာအရာေတြလြတ္က်ပါေစ . . .

ဒါေပမယ့္ . . ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ဆုပ္ကိုင္ထားႏုိင္တဲ့အရာေတြကိုေတာ့ လြတ္က်သြားတဲ့တခ်ိဳ႕ေသာအရာေတြအတြက္ ထပ္မံအဆံုးရွံုးမခံပါနဲ႔ ။

တခ်ိဳ႕လူေတြဖတ္ဖို႔

တခ်ိဳ႕လူေတြက လုပ္ပိုင္ခြင့္နဲ႔ အာဏာကိုဗန္းျပျပီး ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့ professional ပိုင္းမွာ ၀င္စြက္ဖက္တာေတြရွိတယ္

တခ်ိဳ႕လူေတြက စိန္နားကပ္ေရာင္နဲ႔ ပါးေျပာင္တာကို မက္ေမာေနၾကတာေတြရွိတယ္

တခ်ိဳ႕လူေတြက ကိုယ္က ဘာမွမသိ ဘာမွမတတ္ေပမယ့္ လူတြင္က်ယ္လုပ္ရတာကို ၀ါသနာပါသူေတြရွိတယ္

တခ်ိဳ႕လူေတြက ကုိယ္ေအာင္ျမင္ဖို႔အေရးသူတပါးကို နင္းတက္ရတာလည္း ၀န္မေလးတတ္ၾကဘူး

တခ်ိဳ႕လူေတြက အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလို႔ ႏွိဳးရခက္တယ္ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ၾကတယ္  

လူၾကီး

- အသက္ၾကီးလာတိုင္းလူၾကီးလို႔ သတ္မွတ္လို႔မရဘူး လက္ေအာက္ငယ္သားအေပၚ ရင္နဲ႔မျခားေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မွ လူၾကီးလို႔ေခၚတယ္

- အထက္အျမင့္တစ္ေနရာမွာေနတိုင္းလူၾကီးလို႔ သတ္မွတ္လို႔မရဘူး တာ၀န္ယူႏုိင္မႈအပိုင္းနဲ႔ ေက်ာသားရင္သားမခြဲျခားပဲ ကေလးကလားအျပဳအမူေတြမလုပ္မွ လူၾကီးလို႔ေခၚတယ္

- လူၾကီးဆိုျပီး ေနရာတကာ ႏွိပ္ကြပ္ လို႔ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာတစ္ခုတည္းေရွ႕တန္းတင္ေနတာ လူၾကီးလို႔မေခၚဘူး လူငယ္လို႔ေခၚတဲ့လက္ေအာက္ငယ္သားေတြစကား ကို ေလးေလးစားစားနားေထာင္ေပးႏုိင္မွ လူၾကီးလို႔ေခၚတယ္

- လူၾကီးဆိုျပီး ဘ၀င္ေလဟပ္ လို႔ ငါခိုင္းတာလုပ္ ငါ့သေဘာအတိုင္းလုပ္ရမယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့သူေတြကိုလူၾကီးလို႔မေခၚဘူး လူၾကီးပီသစြာနဲ႔ လူငယ္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ့ ဆက္ဆံမႈရွိမွသာ လူၾကီးလို႔ေခၚတယ္

- လူၾကီးဆိုျပီး တစ္ေသြးတစ္သံတစ္မိန္႔ လို႔ သတ္မွတ္တာဟာ အာဏာရွင္ပဲ ဘက္ေပါင္းစံုကေန ရွုျမင္သံုးသပ္ေပးႏုိင္မွသာ လူၾကီးလို႔ေခၚတယ္ ။  

အခက္အခဲနဲ႔ၾကံဳရတဲ့အခါ ေခါင္းမပူပဲ ေအးေအးစဥ္းစားမွသာ အေျဖမွန္ကိုရမယ္

မနက္ျဖန္အတြက္ပဲမၾကည့္ပါနဲ႔ သဘက္ခါ ကိုပါၾကိဳေတြးပါ

တခါတေလ လက္လႊတ္လိုက္ရတဲ့အရာေတြက ပိုေကာင္းမယ့္အရာေတြေရာက္လာေစဖို႔ မွတ္ပါ

လူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္မို႔ တခါတေလ မတူညီတဲ့အေျခအေနေတြၾကံဳလာရင္ မွန္တဲ့ဖက္ကိုလိုက္ရမယ္

ဒီေန႔ ၂၄ နာရီကုန္ဆံုးသြားခဲ့ရင္ မနက္ျဖန္ ၂၄ နာရီမွာ ကိုယ့္အတြက္ကံေကာင္းျခင္းေတြမလာဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္လဲ